Vandaag geen school omdat het nog altijd break is. Ik ga met Remie en Soetkin vandaag op stap. We gaan naar het strand om aan Forty Thieves nog een broek te kopen, maar deze keer een korte aangezien de andere broek (van thuis) veel te groot geworden is. Ook komen we in een ander klein winkeltje waar ze kleren maken. Na lang twijfelen bestel ik 2 op maat gemaakte kleedjes met stof die ik zelf kon kiezen.
Daarna nog een paar kleine winkeltjes. Het valt enorm op dat ze in het begin enorm veel vragen. Uiteindelijk kunnen we er zoveel af doen dat het eigenlijk echt niets meer is. Heel vaak krijgen we de reactie, jullie zijn toeristen en kunnen dit betalen. Als ze weten dat we studenten zijn die stage doen als leerkracht dan veranderd hun prijs wel sneller. Het is wel eens leuk om zo de kleine kraampjes te bezoeken en alles te bekijken.
Zo kwamen we langs de weg verkopers tegen die dieren maken uit hout. Ik was heel erg benieuwd hoelang het duurt om zo een olifant of giraf ofzo uit hout te snijden. We praatten wat met de mensen en ze vertelden ons dat er aan een olifant van ongeveer 10cm hoog zo'n 2 dagen werk was vooraleer hij klaar was. 2 dagen!! Dat had ik echt niet verwacht!
Nadat we terug waren 's middags begonnen de voorbereidingen om eten klaar te maken. Vandaag komt John aan vanuit België. Hij is docent beweging in Vives Tielt. Hij komt een maand naar hier om ons te helpen bij het MOVE-ON 2 project en om ons te beoordelen.
Na het eten zijn we al een aantal zaken gaan tonen aan John, zodat hij zonder ons de weg een beetje kan vinden voor boodschappen en dergelijke. Hij had wel een heel fijne verassing mee voor ons! Chocotoffs!!! mmmm heerlijk. Vanaf nu elke dag een chocotoff moment!!
Na een drukke dag nog wat schoolwerk en daarna bedtijd.
Dinsdag 4 maart
Vandaag is een gewone dag van lessen geven en schoolwerk doen. Alles gaat al zo vlot dat de dagen echt voorbij vliegen als we in school zijn.
Ondertussen worden wel al heel wat plannen gesmeed voor vrijdag. Charlotte wordt dan 21 en dat moet uiteraard gevierd worden!! Stiekem bespreken met de anderen, hopend dat ze het van niemand te weten komt!
Na een heleboel voorbereiden voor school ga ik redelijk vroeg slapen.
Woensdag 5 maart
Vandaag terug naar school, maar enkel in de voormiddag. We gaan in de namiddag op bezoek in het grootste ziekenhuis in de streek: Musambwene. We vertrekken allemaal samen tot daar. Ik met een heel klein hartje want ziekenhuizen in België is al helemaal niets voor mij, laat staan wat we hier allemaal zullen zien. Het is voor mij een raadsel, maar ik ben toch wat bang dat het echt teveel zal zijn voor mij.
Toen we aankwamen was het voor mij al echt schrikken. Het gebouw zag er echt niet proper uit, de ramen (glazen flappen met aan de buitenkant gaas) waren verroest, maar ook binnen zou je niet denken dat het een ziekenhuis is tot je de geur krijgt.
Het is obeschrijfelijk erg om te zien, ik kan de toer niet afmaken zoals nog een paar. Het is veel te hard om te zien hoe de mensen in roeste bedden liggen, hoe ze liggen af te zien. We kwamen binnen en zagen de consultatieruimtes, heel shoquerend om te zien, alles is roest, de gootstenen waren vuil. De kamertjes waren ook heel klein. Dan naar de materniteit. Een heleboel bedden naast elkaar. Katten die er rondlopen onder de bedden, vrouwen die er liggen af te zien zonder dat iemand erbij zit.
Prematuurtjes met 10 in een kamer, we mochten zelfs binnen als we ons schoenen af deden. Dit deden we niet omdat we dat niet wilden doen voor de hygiëne. De verloskamer konden we zomaar binnenwandelen. Toen ik daar een paar vrouwen zag liggen was ik snel weer weg. Ze liggen er af te zien en dan wil ik daar echt niet storen.
Daarna gingen we naar de vrouwen die al bevallen waren. Ze gaan na 1 dag al naar huis. Bij ons zouden we dit ons niet kunnen voorstellen. Daarna gingen we naar de vrouwenafdeling, de geur die ons tegemoet kwam, de geluiden, ... we waren met een paar de niet meer verder mee wilden omdat dit echt erg was om te zien.
De anderen gingen nog naar de kinderafdeling en nog andere afdelingen waar ze iemand met een open beenbreuk zagen afzien en zelfs iemand die lag te sterven.
Wetende dat er 2 beademingsmachines zijn, waarvan maar eentje werkt is toch echt onwerkelijk. Heel veel zaken die we hier zagen kruipen echt onder je vel. Zo beseffen we echt wel dat wij in een heel luxueus land leven.
Veel dingen zijn hier gewoon onmogelijk. Stil word ik hiervan...
Donderdag 6 maart
Vandaag staat er heel veel op het programma. Mijn eerste les beweging (een tikspel) staat gepland. Ik ben heel benieuwd hoe dit zal verlopen en hoe de kinderen dit zullen ervaren.
De les verloopt super, mijn mentor madam Mariam loopt hele tijd te lachen met de oefeningen in de opwarming. Ze vind het zo leuk dat het enthousiasme echt overduidelijk is. De kinderen zijn super enthousiast en de mentor vertaalt zelfs niets in het Swahili. Dit is de allereerste les waar ze niets vertaald.
De kinderen vinden het begrip tikken toch wat te moeilijk omdat ze dit niet kennen, dus pak ik ze op als ze getikt worden. Dit vinden ze zodanig leuk dat ze meer naar mij toe lopen dan weg van mij. Maar ze amuseren zich te pletter en ik ook!!
De rest van de lessen verloopt echt goed. De kinderen zijn erg betrokken en zijn heel enthousiast. Het is echt leuk dat ze mij al zo goed begrijpen en dat ze zo goed mee doen.
Na school gaan we boodschappen doen, het is de bedoeling dat Charlotte niet meegaat omdat er nog een aantal zaken moeten gekocht worden voor morgen. Jammer genoeg lukt het niet en moeten we er ons bij neerleggen dat dit voor morgen zal zijn.
Na de boodschappen en het ophalen van mijn nieuwe kleedjes, is er nog heel wat schoolwerk die erdoor moet. Daarna gaan we eentje drinken om Charlotte haar 20ste levensjaar af te sluiten. Toen we thuis kwamen was het plan om alles nog wat te versieren.
Daarvoor moesten we haar dus wel eerst in bed krijgen. Plots horen we haar roepen dat er een slang in haar kamer zit. We gaan snel kijken. We roepen Odongo onze nachtwaker want er zit een klein slangetje (ratelslang) onder het bed. Charlotte had erop gestaan en was heel erg geschrokken. Gelukkig kreeg ze geen beet, want dat zou wel helemaal niet leuk geweest zijn.
Odongo klopt mijn zijn stok de slang dood. Hij haalt dan een tak uit de tuin om ze buiten te gooien. Hij is zelf ook heel erg onder de indruk en vertelt ons dat er geen medicijnen bestaan en dat je er dood kan van gaan. Wij denken dat het zo is dat zij dit niet kunnen betalen, maar dat er wel medicijnen zijn. Gelukkig hadden we deze niet nodig.
Uiteindelijk gaan Charlotte en Jolien slapen. We halen alles uit en beginnen eraan. Barbara en ik gaan aan het andere huisje 21 ballonnen opblazen. We hangen deze aan een touw en keren heel stil terug naar onze kant. We hangen de ballonnen op en beginnen aan de rest van de versiering. Op een gegeven moment springt een ballon stuk door de takken van een struik die hier aan staat. Charlotte reageert natuurlijk onmiddelijk, ze is wakker geschrokken van de knal en wist niet wat er gebeurde. Ik zei dat het niets was, dat het naast ons domein was en dat Odongo (onze nachtwaker) al was gaan kijken. Barbara en ik konden niet meer van het lachen natuurlijk.
Na de tafel en de stoelen te versieren waren we eindelijk klaar. We vroegen aan Odongo om foto's te nemen waar we ons schoon werk op vastlegden natuurlijk! Het was echt super leuk.
Daarna gingen we slapen.
Vrijdag 7 maart
Ik sta op om 5u30 en maak mij klaar, zoals elke morgen. Als Nora wakker is verwittig ik haar dat de andere meisjes straks komen om Charlotte wakker te maken. Met de potten en de pannen natuurlijk, het mag eens iets anders zijn op een verjaardag hé!
Charlotte en ja ook Jolien zijn onmiddellijk wakker. We zingen allemaal samen en Jolien geeft een eerste cadeautje van het thuisfront aan Charlotte. Ze straalde!!
Toen ze buiten kwam was ze onmiddellijk enthousiast over de versiering. Ze zei dat dit een heel leuke verassing was... Wacht maar er komen er nog meer dachten wij in onzelf!!
De dag verliep wel met veel onverwachte gebeurtenissen. Op school verliep alles heel vlot en na de middag gingen we naar huis. We gingen de cadeau voor Charlotte kopen in een hutje waar ze een hele boel souvenirs verkochten. Vlak naast de school van Barbara en Eline. Daar is ook het winkeltke van de zus van Dolly, zij was er ook bij want zij was voordien al eens gaan kijken.
Nora en ik moesten plots om het kleedje van Charlotte, ik moest nog boodschappen extra doen omdat ze gisteren mee was. Daarna met Barbara afgesproken dat ze Charlotte weg moest krijgen van ons domein omdat we alles gingen kunnen klaarzetten. Uiteindelijk zijn ze met z'n 4 vertrokken. De afspraak was dat ze dan naar het strand gingen komen waar we gingen aperitieven. Charlotte wist van niets. Ze bleef maar zeggen aan hun pikipiki dat hij hen weer moest ophalen rond 18u. Hihi grappig, maar zelfs hij was verwittigd dat dit niet waar was.
Als alles bijna klaar stond dan vertrokken we naar het strand. Daar installeerden we ons met drank en hapjes. We berichten met Barbara dat ze mochten komen. Charlotte wist helemaal van niets en had ons ook nog niet zien zitten toen ze afgewandeld kwamen. Uiteindelijk moest Barbara zeggen dat ze wat verder moesten wandelen en toen zag ze het. Zalig gewoon...
Dan gingen Jolien, John en ik terug naar ons domein. Charlotte wilde onmiddellijk mee, maar wij overtuigden haar dat we de frietjes al gingen voorbakken en dat ze nog op hun gemak mochten blijven. We gingen wel iets laten weten. We kwamen op het domein, probeerde de kaarsjes op de oprit aan te steken. Met de wind was dit niet evident, maar uiteindelijk lukte het toch. Het was super om haar reactie te zien! De tranen sprongen in haar ogen. Ze zei al voor de zoveelste keer vandaag, mo ale gasten toch zo sjiek!
Het werd een hele fijne avond, voor ons allemaal, de verrassingen bleven maar komen, het was plots BBQ ipv frieten met loempia's. De geschenkjes die ze niet verwacht had, ... Iedereen amuseerde zich en we sloten het feestje mooi af.
Morgen vroeg op dus toch proberen nog wat nachtelijke uurtjes aan slapen te verdoen.
Zaterdag 8 maart
Deze morgen vertrokken we om 7u30 naar de plaats waar we vertrokken met de boot. Deze keer gingen we snorkelen. We vertrokken met de boot en er waren er een paar die wel heel veel last hadden van zeeziek waren.
De uitleg van het bootpersoneel was echt super! We werden verwend door thee of koffie en koekjes. Daarna kregen we zwemvliezen om te passen, een zwemvest en een snorkelbril. Nu begon ik toch echt wel wat zenuwen te krijgen. De eerste keer dat ik ging snorkelen. Ik wist echt niet wat ik mocht verwachten...
Nu even een stukje in het Engels zodat Dolly kan meelezen.
Dolly was also with us on the boat. She was very afraid to go into the water because she can't swim. We supported her to jump in. She was afraid and we stayed with her in the water. She was very excited and stayed with one of the persons of the boat. He had a buoy and Dolly holded allmost the whole time. She tried to swim to and it went very well. The first hour she was te most of the time next to the buoy. The second time she swom for the whole time!!! Great job Dolly!!!!
De eerste keer ging ik met vinnen (zwemvliezen) het water in, maar ze waren waarschijnlijk wat te klein. Want na een uurtje sliepen mijn voeten en deden ze wel wat pijn. Ik vroeg grotere, maar die waren te groot, dus dan maar zonder. Dat was zalig, ik zwom de hele tijd (wel lastig), maar op de momenten dat ik helemaal alleen was zonder iemand rond mij zag ik echt prachtige vissen. Op het einde kwam ik bij de anderen aan. Zij zagen een grote schildpad. Ik zag ze plots ook. Ik stopte met zwemmen en keek naar de schildpad waar ook een grote vis achter zwom. Prachtig om te zien. De schildpad zwom recht naar mij!! Ik bleef gewoon drijven en wachte tot ze voorbij zwom. Ze draaide op een meter van mij weg en ik zwom er rustig achter. Prachtig gewoon!!
Daarna zwom ik samen met Dolly terug naar de boot. Ze was zo blij dat ze mee kon en dat ze dit gedurfd had!
We gingen dan met de boot terug naar Wasini Eiland. Daar aten we een heerlijk maal, krab, vis, ugali, rijst, soep, alles erop en eraan, het was heerlijk.
Na het eten terug naar de boot om terug naar huis te gaan. Het was een prachtige dag en ik heb weer wat meer kleur bij!!
We waren rond 18u thuis en gingen dan nog wat werken voor school (dat moet ook gebeuren hé)
Zondag 9 maart
Vandaag is het uitslaapdag. Door de vermoeidheid van de korte nachten is het eindelijk gelukt om eens uit te slapen. Ik lag blijkbaar een aantal uren in dezelfde houding en Nora was bezorgd omdat ik zo lang sliep. Ze zijn dit hier niet gewoon he van mij. Ik vond het wel super lief!!
Na heel wat schoolwerk zijn we 's avonds naar Nomad geweest om te gaan eten. We moesten vergaderen met de hele groep. Dus dat koppelden we dan aan een aangenaam etentje. Ik at spaghetti en ondanks dat die van het thuisfront veel lekkerder is, smaakte het mij toch!
Nadien nog wat schoolwerk en dan weer veel te laat in bed.
Vele groetjes vanuit Kenia!!
XXX
Daarna nog een paar kleine winkeltjes. Het valt enorm op dat ze in het begin enorm veel vragen. Uiteindelijk kunnen we er zoveel af doen dat het eigenlijk echt niets meer is. Heel vaak krijgen we de reactie, jullie zijn toeristen en kunnen dit betalen. Als ze weten dat we studenten zijn die stage doen als leerkracht dan veranderd hun prijs wel sneller. Het is wel eens leuk om zo de kleine kraampjes te bezoeken en alles te bekijken.
Zo kwamen we langs de weg verkopers tegen die dieren maken uit hout. Ik was heel erg benieuwd hoelang het duurt om zo een olifant of giraf ofzo uit hout te snijden. We praatten wat met de mensen en ze vertelden ons dat er aan een olifant van ongeveer 10cm hoog zo'n 2 dagen werk was vooraleer hij klaar was. 2 dagen!! Dat had ik echt niet verwacht!
Nadat we terug waren 's middags begonnen de voorbereidingen om eten klaar te maken. Vandaag komt John aan vanuit België. Hij is docent beweging in Vives Tielt. Hij komt een maand naar hier om ons te helpen bij het MOVE-ON 2 project en om ons te beoordelen.
Na het eten zijn we al een aantal zaken gaan tonen aan John, zodat hij zonder ons de weg een beetje kan vinden voor boodschappen en dergelijke. Hij had wel een heel fijne verassing mee voor ons! Chocotoffs!!! mmmm heerlijk. Vanaf nu elke dag een chocotoff moment!!
Na een drukke dag nog wat schoolwerk en daarna bedtijd.
Dinsdag 4 maart
Vandaag is een gewone dag van lessen geven en schoolwerk doen. Alles gaat al zo vlot dat de dagen echt voorbij vliegen als we in school zijn.
Ondertussen worden wel al heel wat plannen gesmeed voor vrijdag. Charlotte wordt dan 21 en dat moet uiteraard gevierd worden!! Stiekem bespreken met de anderen, hopend dat ze het van niemand te weten komt!
Na een heleboel voorbereiden voor school ga ik redelijk vroeg slapen.
Woensdag 5 maart
Vandaag terug naar school, maar enkel in de voormiddag. We gaan in de namiddag op bezoek in het grootste ziekenhuis in de streek: Musambwene. We vertrekken allemaal samen tot daar. Ik met een heel klein hartje want ziekenhuizen in België is al helemaal niets voor mij, laat staan wat we hier allemaal zullen zien. Het is voor mij een raadsel, maar ik ben toch wat bang dat het echt teveel zal zijn voor mij.
Toen we aankwamen was het voor mij al echt schrikken. Het gebouw zag er echt niet proper uit, de ramen (glazen flappen met aan de buitenkant gaas) waren verroest, maar ook binnen zou je niet denken dat het een ziekenhuis is tot je de geur krijgt.
Het is obeschrijfelijk erg om te zien, ik kan de toer niet afmaken zoals nog een paar. Het is veel te hard om te zien hoe de mensen in roeste bedden liggen, hoe ze liggen af te zien. We kwamen binnen en zagen de consultatieruimtes, heel shoquerend om te zien, alles is roest, de gootstenen waren vuil. De kamertjes waren ook heel klein. Dan naar de materniteit. Een heleboel bedden naast elkaar. Katten die er rondlopen onder de bedden, vrouwen die er liggen af te zien zonder dat iemand erbij zit.
Prematuurtjes met 10 in een kamer, we mochten zelfs binnen als we ons schoenen af deden. Dit deden we niet omdat we dat niet wilden doen voor de hygiëne. De verloskamer konden we zomaar binnenwandelen. Toen ik daar een paar vrouwen zag liggen was ik snel weer weg. Ze liggen er af te zien en dan wil ik daar echt niet storen.
Daarna gingen we naar de vrouwen die al bevallen waren. Ze gaan na 1 dag al naar huis. Bij ons zouden we dit ons niet kunnen voorstellen. Daarna gingen we naar de vrouwenafdeling, de geur die ons tegemoet kwam, de geluiden, ... we waren met een paar de niet meer verder mee wilden omdat dit echt erg was om te zien.
De anderen gingen nog naar de kinderafdeling en nog andere afdelingen waar ze iemand met een open beenbreuk zagen afzien en zelfs iemand die lag te sterven.
Wetende dat er 2 beademingsmachines zijn, waarvan maar eentje werkt is toch echt onwerkelijk. Heel veel zaken die we hier zagen kruipen echt onder je vel. Zo beseffen we echt wel dat wij in een heel luxueus land leven.
Veel dingen zijn hier gewoon onmogelijk. Stil word ik hiervan...
Donderdag 6 maart
Vandaag staat er heel veel op het programma. Mijn eerste les beweging (een tikspel) staat gepland. Ik ben heel benieuwd hoe dit zal verlopen en hoe de kinderen dit zullen ervaren.
De les verloopt super, mijn mentor madam Mariam loopt hele tijd te lachen met de oefeningen in de opwarming. Ze vind het zo leuk dat het enthousiasme echt overduidelijk is. De kinderen zijn super enthousiast en de mentor vertaalt zelfs niets in het Swahili. Dit is de allereerste les waar ze niets vertaald.
De kinderen vinden het begrip tikken toch wat te moeilijk omdat ze dit niet kennen, dus pak ik ze op als ze getikt worden. Dit vinden ze zodanig leuk dat ze meer naar mij toe lopen dan weg van mij. Maar ze amuseren zich te pletter en ik ook!!
De rest van de lessen verloopt echt goed. De kinderen zijn erg betrokken en zijn heel enthousiast. Het is echt leuk dat ze mij al zo goed begrijpen en dat ze zo goed mee doen.
Na school gaan we boodschappen doen, het is de bedoeling dat Charlotte niet meegaat omdat er nog een aantal zaken moeten gekocht worden voor morgen. Jammer genoeg lukt het niet en moeten we er ons bij neerleggen dat dit voor morgen zal zijn.
Na de boodschappen en het ophalen van mijn nieuwe kleedjes, is er nog heel wat schoolwerk die erdoor moet. Daarna gaan we eentje drinken om Charlotte haar 20ste levensjaar af te sluiten. Toen we thuis kwamen was het plan om alles nog wat te versieren.
Daarvoor moesten we haar dus wel eerst in bed krijgen. Plots horen we haar roepen dat er een slang in haar kamer zit. We gaan snel kijken. We roepen Odongo onze nachtwaker want er zit een klein slangetje (ratelslang) onder het bed. Charlotte had erop gestaan en was heel erg geschrokken. Gelukkig kreeg ze geen beet, want dat zou wel helemaal niet leuk geweest zijn.
Odongo klopt mijn zijn stok de slang dood. Hij haalt dan een tak uit de tuin om ze buiten te gooien. Hij is zelf ook heel erg onder de indruk en vertelt ons dat er geen medicijnen bestaan en dat je er dood kan van gaan. Wij denken dat het zo is dat zij dit niet kunnen betalen, maar dat er wel medicijnen zijn. Gelukkig hadden we deze niet nodig.
Uiteindelijk gaan Charlotte en Jolien slapen. We halen alles uit en beginnen eraan. Barbara en ik gaan aan het andere huisje 21 ballonnen opblazen. We hangen deze aan een touw en keren heel stil terug naar onze kant. We hangen de ballonnen op en beginnen aan de rest van de versiering. Op een gegeven moment springt een ballon stuk door de takken van een struik die hier aan staat. Charlotte reageert natuurlijk onmiddelijk, ze is wakker geschrokken van de knal en wist niet wat er gebeurde. Ik zei dat het niets was, dat het naast ons domein was en dat Odongo (onze nachtwaker) al was gaan kijken. Barbara en ik konden niet meer van het lachen natuurlijk.
Na de tafel en de stoelen te versieren waren we eindelijk klaar. We vroegen aan Odongo om foto's te nemen waar we ons schoon werk op vastlegden natuurlijk! Het was echt super leuk.
Daarna gingen we slapen.
Vrijdag 7 maart
Ik sta op om 5u30 en maak mij klaar, zoals elke morgen. Als Nora wakker is verwittig ik haar dat de andere meisjes straks komen om Charlotte wakker te maken. Met de potten en de pannen natuurlijk, het mag eens iets anders zijn op een verjaardag hé!
Charlotte en ja ook Jolien zijn onmiddellijk wakker. We zingen allemaal samen en Jolien geeft een eerste cadeautje van het thuisfront aan Charlotte. Ze straalde!!
Toen ze buiten kwam was ze onmiddellijk enthousiast over de versiering. Ze zei dat dit een heel leuke verassing was... Wacht maar er komen er nog meer dachten wij in onzelf!!
De dag verliep wel met veel onverwachte gebeurtenissen. Op school verliep alles heel vlot en na de middag gingen we naar huis. We gingen de cadeau voor Charlotte kopen in een hutje waar ze een hele boel souvenirs verkochten. Vlak naast de school van Barbara en Eline. Daar is ook het winkeltke van de zus van Dolly, zij was er ook bij want zij was voordien al eens gaan kijken.
Nora en ik moesten plots om het kleedje van Charlotte, ik moest nog boodschappen extra doen omdat ze gisteren mee was. Daarna met Barbara afgesproken dat ze Charlotte weg moest krijgen van ons domein omdat we alles gingen kunnen klaarzetten. Uiteindelijk zijn ze met z'n 4 vertrokken. De afspraak was dat ze dan naar het strand gingen komen waar we gingen aperitieven. Charlotte wist van niets. Ze bleef maar zeggen aan hun pikipiki dat hij hen weer moest ophalen rond 18u. Hihi grappig, maar zelfs hij was verwittigd dat dit niet waar was.
Als alles bijna klaar stond dan vertrokken we naar het strand. Daar installeerden we ons met drank en hapjes. We berichten met Barbara dat ze mochten komen. Charlotte wist helemaal van niets en had ons ook nog niet zien zitten toen ze afgewandeld kwamen. Uiteindelijk moest Barbara zeggen dat ze wat verder moesten wandelen en toen zag ze het. Zalig gewoon...
Dan gingen Jolien, John en ik terug naar ons domein. Charlotte wilde onmiddellijk mee, maar wij overtuigden haar dat we de frietjes al gingen voorbakken en dat ze nog op hun gemak mochten blijven. We gingen wel iets laten weten. We kwamen op het domein, probeerde de kaarsjes op de oprit aan te steken. Met de wind was dit niet evident, maar uiteindelijk lukte het toch. Het was super om haar reactie te zien! De tranen sprongen in haar ogen. Ze zei al voor de zoveelste keer vandaag, mo ale gasten toch zo sjiek!
Het werd een hele fijne avond, voor ons allemaal, de verrassingen bleven maar komen, het was plots BBQ ipv frieten met loempia's. De geschenkjes die ze niet verwacht had, ... Iedereen amuseerde zich en we sloten het feestje mooi af.
Morgen vroeg op dus toch proberen nog wat nachtelijke uurtjes aan slapen te verdoen.
Zaterdag 8 maart
Deze morgen vertrokken we om 7u30 naar de plaats waar we vertrokken met de boot. Deze keer gingen we snorkelen. We vertrokken met de boot en er waren er een paar die wel heel veel last hadden van zeeziek waren.
De uitleg van het bootpersoneel was echt super! We werden verwend door thee of koffie en koekjes. Daarna kregen we zwemvliezen om te passen, een zwemvest en een snorkelbril. Nu begon ik toch echt wel wat zenuwen te krijgen. De eerste keer dat ik ging snorkelen. Ik wist echt niet wat ik mocht verwachten...
Nu even een stukje in het Engels zodat Dolly kan meelezen.
Dolly was also with us on the boat. She was very afraid to go into the water because she can't swim. We supported her to jump in. She was afraid and we stayed with her in the water. She was very excited and stayed with one of the persons of the boat. He had a buoy and Dolly holded allmost the whole time. She tried to swim to and it went very well. The first hour she was te most of the time next to the buoy. The second time she swom for the whole time!!! Great job Dolly!!!!
De eerste keer ging ik met vinnen (zwemvliezen) het water in, maar ze waren waarschijnlijk wat te klein. Want na een uurtje sliepen mijn voeten en deden ze wel wat pijn. Ik vroeg grotere, maar die waren te groot, dus dan maar zonder. Dat was zalig, ik zwom de hele tijd (wel lastig), maar op de momenten dat ik helemaal alleen was zonder iemand rond mij zag ik echt prachtige vissen. Op het einde kwam ik bij de anderen aan. Zij zagen een grote schildpad. Ik zag ze plots ook. Ik stopte met zwemmen en keek naar de schildpad waar ook een grote vis achter zwom. Prachtig om te zien. De schildpad zwom recht naar mij!! Ik bleef gewoon drijven en wachte tot ze voorbij zwom. Ze draaide op een meter van mij weg en ik zwom er rustig achter. Prachtig gewoon!!
Daarna zwom ik samen met Dolly terug naar de boot. Ze was zo blij dat ze mee kon en dat ze dit gedurfd had!
We gingen dan met de boot terug naar Wasini Eiland. Daar aten we een heerlijk maal, krab, vis, ugali, rijst, soep, alles erop en eraan, het was heerlijk.
Na het eten terug naar de boot om terug naar huis te gaan. Het was een prachtige dag en ik heb weer wat meer kleur bij!!
We waren rond 18u thuis en gingen dan nog wat werken voor school (dat moet ook gebeuren hé)
Zondag 9 maart
Vandaag is het uitslaapdag. Door de vermoeidheid van de korte nachten is het eindelijk gelukt om eens uit te slapen. Ik lag blijkbaar een aantal uren in dezelfde houding en Nora was bezorgd omdat ik zo lang sliep. Ze zijn dit hier niet gewoon he van mij. Ik vond het wel super lief!!
Na heel wat schoolwerk zijn we 's avonds naar Nomad geweest om te gaan eten. We moesten vergaderen met de hele groep. Dus dat koppelden we dan aan een aangenaam etentje. Ik at spaghetti en ondanks dat die van het thuisfront veel lekkerder is, smaakte het mij toch!
Nadien nog wat schoolwerk en dan weer veel te laat in bed.
Vele groetjes vanuit Kenia!!
XXX
Al broeken gevonden zoals mijn slobberpijpen ? Laat het me zeker weten, e ;)
BeantwoordenVerwijderen