Jambo

Zondag 2 Februari

The colors seen from the sky!

Vandaag is het zover, we vertrekken naar Kenia!! De spanning ze zeker aanwezig bij mij! Heb ik alles mee? Iedereen nog eens gehoord? Weegt de valies niet teveel? …

Om 17u00 staat mama aan mijn deur om te vertrekken. We laden alles in en ik neem afscheid van mijn entourage. Het besef dat ik hen voor 3 maanden niet ga zien is er nog niet echt, teveel spanning denk ik.

Onderweg naar de luchthaven ben ik echt wel nerveus, zo gek, ik had het ook echt niet verwacht. Toch is het een leuke spanning die ik voel. Aan de andere kant zijn er ook wel kleine zorgen, blijft alles oké als ik weg ben en zo van die vragen. Ik weet dat ik zeker op iedereen kan rekenen en ben hen daar ook dankbaar voor!! Dank jullie allemaal om voor mij alles in orde te houden!!!

Op de luchthaven neem ik afscheid ( was toch lastig hoor!). De poging om het zonder de tranen te doen was er wel, maar ze is mislukt!! Ja mijn klein hartje hé!

Om kwart voor negen konden we normaal opstappen, maar er waren problemen, half uurtje moeten wachten. Uiteindelijk om 21u15 op het vliegtuig. Blijkbaar waren er nog problemen … om 23u15 uiteindelijk vertrokken … eindelijk want het was al bijna 2u later dan officiële vertrektijd!

Op het vliegtuig probeerde ik wat te slapen. Eerlijk gezegd, veel was het niet, de blazers (airco) stond zo hard aan dat mijn neus en keel echt veel te droog waren. Ik had constant dorst en na een uurtje of 2 was mijn flesje water leeg. Ik kreeg er wel af en toe (gelukkig maar). Uiteindelijk ben ik om 4u (Belgische tijd) wakker gebleven en nam ik mijn laptop erbij!

Maandag 3 februari

Uiteindelijk was iedereen weer wakker en kregen we ontbijt. Gelukkig maar want we hadden hele grote honger!

Wanneer we over Afrika vliegen zien we heel veel bruin, bergen, soms water, … Ik vond het er allemaal heel erg bruin uitzien. Als we over Kenia zelf vliegen is het veel groener, zoals we allemaal opmerken.

We kwamen aan in Zanzibar kort na het ontbijt. Daar stapten heel wat mensen af. We waren nu echt heel dicht, normaal gezien was het echt niet ver meer tot aan Kenia. Weer moesten we zo’n 2u wachten. Ik had helemaal geen besef meer van tijd, maar toen we uiteindelijk vertrokken bleek het nog 40 min te zijn. Dat was dus ongeveer met opstijgen landen en alles inbegrepen.

Uiteindelijk landen we in Kenia (Mombasa). We waren allemaal heel erg blij dat we er waren. We stapten uit, gingen naar de paspoortcontrole  voor ons visum. Heel primitief allemaal, maar wel met elektronische bakjes voor vingerafdrukken.

Daarna vertrekken we richting Ukunda met 2 busjes. In elk busje 5 studentes. De busrit door Mombasa ging vrij vlot en onderweg was het echt muisstil. We waren enorm onder de indruk.

Er was veel te zien, heel veel. Ik kon niet op tijd naar alles kijken zo snel ging het. We kamen uiteindelijk aan de overzetboot, een lange file, maar ging vrij vlot. We keken onze ogen uit! Overzetboot duurde niet lang. Dan nog tijdje verder…

We stopten bij de afgesproken plek waar de meisjes van Antwerpen gingen verblijven, daar stond Dolly en Bonnie. We maakten kort kennis en reden dan verder omdat Hanne en Zoë niet mee waren  met ons busje mee waren.

We kwamen uiteindelijk aan bij onze huisjes. We waren heel erg blij dat we er waren. Het was ondertussen al 16u (lokale tijd)!

Pascale stond ons op te wachten en nam snel een paar foto’s. Heel fijn en we waren heel enthousiast maar toch al zo vreselijk moe!

We maakten kennis met Charles (de dagbewaker van ons domein). Heel vriendelijke, maar bescheiden man. De huisjes van de meisjes van Torhout ligt veel dichter bij het onze dan verwacht. Ons huisje is echt wel heel proper en groot! We hebben twee slaapkamers en slapen per 2 personen. Ik slaap samen met Nora.

Als iedereen er is gaan we ons opfrissen. Daarna zijn we nog om boodschappen geweest want er was zelfs geen toiletpapier. We namen een matatu (plaatselijk openbaar vervoer). We betalen daar 20 Keniaanse shilling voor, wat overeenkomt met ongeveer 0,02 eurocent. De busjes zijn klein, zetels zijn echt heel versleten en ze stoppen overal waar ze mensen zien die eventueel zouden meewillen. We deden inkopen in Nakumat om te eten en kochten een stick en een gsm-kaart. We zijn dus eindelijk vertrokken.

Terug in ons huisje hebben we gegeten met alle meisjes samen en met Pascale, Philippe en Dolly. Heel gezellig!! Maar nadien waren we heel erg moe.

Nog even verfrissen en bed binnen…

Dinsdag 4 februari

Zalig geslapen! Hoe zalig is het niet om wakker te worden in de stilte? Alleen geluiden van vogels, de wind, aapjes, … Super zalig! Ik werd eerst om 4u wakker en daarna dommelde ik nog wat. Om 6u kon ik niet meer blijven liggen. Ik sloop heel stil naar buiten. Wou de anderen niet wakker maken. We konden slapen tot 8u, maar ik was fris genoeg.

Ik zat gewoon rustig buiten in de zetel, te luisteren, genieten… Charles was al aanwezig. Toen ik goeiemorgen zei was hij heel vriendelijk en zei een goeiemorgen terug. Plots komt ook Nora buiten. Ze was ook wakker geworden.

Om 8u ben ik dan Charlotte en Jolien gaan wekken. We ontbeten heel ontspannen buiten en genoten van de rust. Ons eerste ontbijt in open lucht in Kenia!

We hebben ons verfrist en we vertrokken tot aan het verblijf van Pascale. We gingen vandaag naar onze schooltjes! SPANNEND!!

Op weg naar school komen we door een dorpje, heel wat mensen die we tegenkomen zeggen heel spontaan een goeiedag. We horen de hele weg Jambo en zeggen heel enthousiast Jambo terug!

Na een tijdje nemen we afscheid van Dolly, Elien en Barbara, zij gaan naar hun schooltje. Daarna komen we aan bij het schooltje van Nora en ikzelf. Mijn klasje staat gewoon buiten met de twee juffen. We zagen hen bij het langskomen. We kwamen binnen in de school en maakten kennis met de headteacher en nog een aantal mensen.

Ik mocht eerst naar madam Florence gaan met de geschenkjes van Vreeny. Ze was heel tevreden!! Daarna maakte ik kennis met mijn klasjuffen. Madam Miriam en Madam Jacintha.

Ik maakte ook onmiddellijk kennis met de kindjes van mijn klas. 37 kindjes zijn er! Na de speeltijd gingen we naar de klas. De klas is een soort gebouw met houten platen tegen elkaar. De kinderen zitten met 37 in een heel klein lokaaltje aan 2 tafels op plastieken stoeltjes. Ze moeten hun schriftjes echt op elkaar leggen om te kunnen werken.

Ik wordt verwelkomd door een welkomstlied dat ze wel 10 keer opnieuw zingen. Mijn naam wordt al snel Greatie want het uitspreken ervan is niet zo simpel! Ik ben dus hun nieuwe juf: Teacher Greatie. De kindjes willen dat ik foto’s neem, willen constant mijn hand aanraken en tonen allemaal meermaals hun schriftje aan mij. Ze zijn duidelijk heel enthousiast.

De teachers vertellen mij al heel wat. Ik ben zo nieuwsgierig naar meer!! Als de bel gaat voor de middag nodig madam Miriam mij uit om mee te gaan. Ze vraagt mij om mee te eten en ik wil niet weigeren. Nora en Philippe zijn nergens te bekennen en madame Miriam zegt dat de lagere school later komt. Normaal gingen we thuis eten, maar ik aanvaard de uitnodiging van madame Miriam uit respect.

Ik krijg een bord (VOL!) met een soort maïspap met kool en rundsvlees. Heel lekker! Ik eet samen met de leerkrachten in dezelfde ruimte als de kinderen. De kinderen zitten allemaal op de grond en eten met de hand. De leerkrachten zitten aan een tafel. Sommige van hen eten met lepel, de anderen ook met hun hand.

Plots zijn Philippe en Nora daar ook. Ik eet verder en ga dan uiteindelijk mee met Philippe en Nora naar ons huis terug. Ik neem afscheid van de juffen en de kindjes. Ze roepen ons na: Jambo! Sommigen volgen even.

Terug thuis verfrissen we ons, er wordt gegeten en dan vertrekken we tegen 15u naar Pascale en Philippe. We gaan naar het strand om te verkennen. Ik kijk mijn ogen uit! Zo’n mooi strand heel klaar water, ... prachtig gewoon! Heel veel mensen komen om dingen te proberen verkopen. We zien ook kamelen, gaan naar een strandbar om iets te drinken met iedereen samen. Daar zijn ook heel veel toeristen.

We keren daarna terug en we kopen kikois (doeken om rond ons te binden). Bij het terugkeren gaan we nog met een 6-tal naar Nakumat om nog wat inkopen te doen. Charlotte en ik keren terug met een pikipiki (een brommer). Onze twee boodschapzakken zet de chauffeur voor zich (tussen stuur en zijn buik). Wij mogen achterop. Ik zit niet zo op mijn gemak want ze rijden links en het zijn echt zotten op de weg.

We worden aan ons huis afgezet! Daarna is verfrissing weer meer dan nodig!

We wilden koken, maar het gasvuur is niet veilig. Ik steek het vuur aan, maar de vlam die ik eruit krijg was echt gevaarlijk. Uiteindelijk besluiten we om boterhammen te eten.

Nu zitten we nog wat te schrijven aan ons dagboeken en blogs. Daarna bed binnen, want hier is het al 22u30.

De foto’s die volgen zijn er maar weinig, maar het uploaden gaat heel traag. Ik probeer nog meer foto’s te posten later deze week.

Op de site van Sunshine4kids (zie mijn Facebook) kan je ook al foto’s vinden.

Tot schrijfs of hoors!!