Dinsdag 18 februari

Vandaag opnieuw opgestaan om 5u30. Ik ben nog wat moe na het vele werk van gisteren, maar ik begin met alles al klaar te maken om naar school te gaan straks.

Onderweg heb ik het wat lastig, de weg duurt precies langer dan anders. Als we aankomen in school voel ik mij niet zo lekker. Ik ga toch naar de klas nadat ik iedereen begroet heb. Madam Evelyne en de directrice en mister Steve de headteacher.

Er wordt gezongen en gedanst in de klas en ondertussen ook nog wat herhaald. Daarna worden de examens boven gehaald en de juffen vragen mij om te helpen met de kleinsten. Ze moeten dan één voor één bij mij komen om hun examen te maken. Ik help graag, maar vind het zelf toch nog altijd vreemd, examens in de kleuterklas. Terwijl ik bezig ben met de kleinsten te helpen, hoor ik plots een meisje wenen. Ze staat bij de juf en huilt omdat ze boos was omdat ze de 2 niet kon schrijven. Plots merk ik dat de juf haar slaat. Dat komt hard aan, het meisje begint nog meer te huilen en ik voel mij er echt slecht bij. Ik durf niet reageren, maar wil eigenlijk wel. Ze krijgt meerdere klappen. Als ze uiteindelijk weer op haar stoeltje gaat zitten begint de juf een liedje te zingen. Het is een liedje om het meisje volledig te vernederen omdat ze huilt zoals een baby. Ik word hier echt stil van. Maar wat kan ik doen? This is Africa?

Ik doe verder met de jongsten te helpen bij hun examens, het is wel moeilijk om mij te concentreren omdat ik denk aan het meisje. Uiteindelijk gaan de uren voorbij met het maken van de examens. Na de break zijn er nog examens. Ik voel mij echt niet lekker, maar niet alleen door het voorval met het meisje.

Mijn buik doet helemaal raar en ben al een paar keer het toilet mogen gaan bezoeken. Hier zijn het geen toiletten zoals bij ons, het is net alsof een klein toiletpotje in de grond zit, en er hangt een bak om door te spoelen aan de muur. Niet fijn om naar zo’n toilet te moeten gaan als je niet lekker bent.

Rond 11 uur zegt madam Mariam dat ik wit ben en dat ze wil dat ik nu al naar huis ga, ze zegt dat ik moet gaan slapen. Ze zal voor me bidden dat ik morgen beter ben. Ik ga uiteindelijk naar Nora en vraag of ze mee wil gaan. We gaan naar de directrice en naar de headteacher, ze vinden het ook best dat ik naar huis ga. Nora belt naar Pascale en ze zegt dat we mogen wachten want ze komen langs en we mogen mee. (wat een geluk, dat ze in de buurt waren!)

Ik ben thuisgekomen met Nora, medicatie genomen en Nora zorgde heel goed voor mij! Na een hele namiddag slapen voel ik mij al klein beetje beter. De medicatie helt toch al een beetje. Hopelijk ben ik morgen beter.

Tot morgen!!