Vandaag opnieuw opgestaan om 5u30. Ik ben nog wat moe na het
vele werk van gisteren, maar ik begin met alles al klaar te maken om naar
school te gaan straks.
Onderweg heb ik het wat lastig, de weg duurt precies langer
dan anders. Als we aankomen in school voel ik mij niet zo lekker. Ik ga toch
naar de klas nadat ik iedereen begroet heb. Madam Evelyne en de directrice en
mister Steve de headteacher.
Er wordt gezongen en gedanst in de klas en ondertussen ook
nog wat herhaald. Daarna worden de examens boven gehaald en de juffen vragen
mij om te helpen met de kleinsten. Ze moeten dan één voor één bij mij komen om
hun examen te maken. Ik help graag, maar vind het zelf toch nog altijd vreemd,
examens in de kleuterklas. Terwijl ik bezig ben met de kleinsten te helpen,
hoor ik plots een meisje wenen. Ze staat bij de juf en huilt omdat ze boos was
omdat ze de 2 niet kon schrijven. Plots merk ik dat de juf haar slaat. Dat komt
hard aan, het meisje begint nog meer te huilen en ik voel mij er echt slecht
bij. Ik durf niet reageren, maar wil eigenlijk wel. Ze krijgt meerdere klappen.
Als ze uiteindelijk weer op haar stoeltje gaat zitten begint de juf een liedje
te zingen. Het is een liedje om het meisje volledig te vernederen omdat ze
huilt zoals een baby. Ik word hier echt stil van. Maar wat kan ik doen? This is
Africa?
Ik doe verder met de jongsten te helpen bij hun examens, het
is wel moeilijk om mij te concentreren omdat ik denk aan het meisje.
Uiteindelijk gaan de uren voorbij met het maken van de examens. Na de break
zijn er nog examens. Ik voel mij echt niet lekker, maar niet alleen door het
voorval met het meisje.
Mijn buik doet helemaal raar en ben al een paar keer het
toilet mogen gaan bezoeken. Hier zijn het geen toiletten zoals bij ons, het is
net alsof een klein toiletpotje in de grond zit, en er hangt een bak om door te
spoelen aan de muur. Niet fijn om naar zo’n toilet te moeten gaan als je niet
lekker bent.
Rond 11 uur zegt madam Mariam dat ik wit ben en dat ze wil
dat ik nu al naar huis ga, ze zegt dat ik moet gaan slapen. Ze zal voor me
bidden dat ik morgen beter ben. Ik ga uiteindelijk naar Nora en vraag of ze mee
wil gaan. We gaan naar de directrice en naar de headteacher, ze vinden het ook
best dat ik naar huis ga. Nora belt naar Pascale en ze zegt dat we mogen
wachten want ze komen langs en we mogen mee. (wat een geluk, dat ze in de buurt
waren!)
Ik ben thuisgekomen met Nora, medicatie genomen en Nora
zorgde heel goed voor mij! Na een hele namiddag slapen voel ik mij al klein
beetje beter. De medicatie helt toch al een beetje. Hopelijk ben ik morgen
beter.
Tot morgen!!